خدایا اگر روزی تو از غربت به زیر آیی لباس فقر بپوشی و غرروت را برای لقمه نانی به زیر پای مردمان پست و نا ایمان ریزی زمین و اسمان را کفر می گویی؟
نمی گویی؟

خدایا اگر با مردم امیزی شتابان در پی روزی ز پیشانی عرق ریزی و شب ازرده و خسته تهیدست و زبان بسته به سوی خانه بازایی زمین و اسمان را کفر می گویی؟
نمی گویی؟

خدایا اگر در ظهر گرماخیز تابستان کنار سایه دیوار تن خود را به دست خواب بسپاری و قدری ان طرف تر خانه های مرمری و زیبا را پیش رو بینی و دستانت برای سکه ای این سو و ان سو در گذر باشد که شاید رهگذر از درونت با خبر باشد زمین و اسمان را کفر می گویی؟
نمی گویی؟

خداوندا اگر روزی سفر کردی و با چشمان خود این نامردیها را نظر کردی پشیمان می شوی از قصه خلقت از این بودن زمین و اسمان را کفر می گویی؟

خداوندا تو می گفتی که نامردان بهشت را نمی بینند

من اما دیده ام من اما دیده ام
چشمان شهوت وار کودکی که دزدانه بر اندام لخت مادرش می نگرد...
من اما دیده ام
برادر با خواهر نورسته گرم می گیرد پدر از دختر نورسته کام می گیرد

خداوندا اگر مردی مردانگی این است به نامردی نامردان قسم نامرد نامردم