امروز روز تولدته..... تولد تو نازنينم .... تمام درختها با پنبه ونارنگي وپرتقال و سیب های قرمزجشن گرفتن.... ميخواستم برات يه کادو بخرم. خيلي بهش فکر کردم. هر چيزي که مناسب باشه رو تو ذهنم آوردم. اما برات کم بود ... بي فايده بود ... ميدوني...فکر ميکنم ديگه نميتونم به تو کادوي با ارزشي بدم، که لياقتتو داشته باشه. من بهترين چيزي که داشتم رو  کادو کردم و بهت دادم مهم نيست که يادت باشه يا نه؟ مهم نيست الان اون کادو رو داشته باشي يا نه ؟ مهم اينه كه تولدته؛ تولد تو بهترينم، و من هديه اي ندارم که قابل تو رو داشته باشه. ديگه در مقابل اين همه پنبه سفید،اين همه نارنگی و انار و پرتقال و کرور کرور ستاره من چي دارم که بهت بدم و سرشکسته نشم؟! عزيز گلم تولدت مبارک… دلم می خواست واسه تولدت اقيانوس آرام رو کادو کنم دلم می خواست ستارهای کهکشون رو روی کيکت بچينم تا مثه چشمای نازت بدرخشن،دلم می خواست شقايق ها رو دونه دونه بچينم و دلهای پاک ترين عاشق های دنيا رو پيشکشت کنم،دلم می خواست آواز پرنده های مهاجر بی سرزمين رو برات زمزمه کنم.اما....

مجید می خوام آدرس وبلاگمو برات بدم خجالت می کشم خیلی وقیحم مگه نه دارم داد میزنم که من....................

منو ببخش من لایق تو نیستم اما..........................

خوابش آسوده باد .
به یادت اشک خواهم ریخت:
همین حالا
در این تنهایی غمگین مرد افکن
به یاد خاطرات روشن دیروز
چو می خواندم برایت قصه قلبم
بسی جانسوز و جان افروز
تو می گفتی که قلبم کوه درد است
ولی دیدم در آن شب
که چشمانت بسی بی درد و سرد است.
برایت باز خواهم خواند:
ولی بی تو، بدون لمس دستانت
بدون خنده هایت
بدون لحظه ای باتو ،بدون قصه ای از تو.
بدان من باز خواهم خواند:
ولی باتو
به همراه تمام لحظه هایم
که یادت با من است و می نگارد
به سطر دفتر قلبم نوایی
که غربت در تمام لحظه هایش هست
به دنبال تو خواهم رفت
به همراه سرابی که کشاندم
به صحرای کویر بی ترنم
که آنجا خواب باران هم حرام است
در این جاده ،اگر مردم
مرا روزی ، فقط یک روز
کنار لانه مرغان دریایی
که دریا را برای آسمانش دوست میدارند
که از دریا جدا و با نوایش
سرود عشق میخوانند
بخوابانید
که شاید دوری ام از تو
مثال دوری مرغان دریایی
زدریای بزرگ قلب تو باشد

برفهاي زمستون آب شدن، بوي خوب شكوفه‌هاي بهاري توي نم‌باد شرجي تابستون گم شد، بادهاي پاييزي هم به زودي گرماي بي‌رحم تابستون رو از پا درميارن، اما تو اينجا نيستي، و من هنوز هرچه نگاه مي‌كنم، نمي‌بينمت...

فقط ياد تو بود كه سياهي شبها رو برام قابل تحمل مي‌كرد...

نه فقط ستاره‌ي آسمون شبهام، بلكه ستاره‌ي آسمون قلبم...

شيريني حضورت چه زود با تلخي فاصله‌ها از بين رفت...

تو كه گريه‌هامو نديدي؟

حالا تنها تسكين شبهاي هق‌هق‌م، ياد توئه......

نمي‌دوني چقدر دنبالت گشتم...

ميدوني كه فقط دارم واسه تو مينويسم؟... تو تنها انگيزه مني واسه نوشتن... خيلي دوستت دارم... دلم برات تنگ شده بود. تو چه فصلي هستي! همه رنگي. زردي. سرخي. بوي آتش مي دهي. من در آتش تو متولد شدم. من در آتش تو جان گرفتم، دلتنگ شدم، ديوانه شدم، مردم و زنده شدم، اميدوار شدم، انتظار كشيدم، سكوت كردم، با خيالت زندگي كردم اي كاش مي دانستي كه چقدر دوستت دارم. تو فصل پاييز مني. اي كاش هميشه اينجا مي ماندي. بايد برايت بنويسم ... همين روزها... همين ساعتها.. و تنها حرفهاي ناگفته ام را به تو بگويم.. تويي كه نيستي..
مي نويسم.. همه اين بي نوشتن ها را.. مي نويسم همه دردها را..مي نويسم... براي تو..
مي نويسم. تمام آن لحظاتي را كه بي تو سر كردم.. بي تو ميرفتم.. تنها و براي تو..
مي نويسم.. همان طور كه بخواهي.. همانطور كه تو بخواني...مي نويسم.. از همه روزهاي دلتنگي .. از همه روزهاي بي كسي.. از همه روزهاي كه حتي سلامي نبود...حتي احوالپرسي مختصري.. كه من به همه اينها راضي بودم..
مي نويسم برايت ... چه باشي.. چه نباشي..چه بخواني.. چه نخواني.. من فقط مي نويسم . تمام سفيدها را برايت سياه مي كنم.. تمام نقطه ها را به سر خط مي برم و برايت مي نويسم..
مي نويسم.. فقط براي تو مي نويسم..من شب هنگام زير پتوي چارخانه آبی رنگم مي خزم چشم ها را می بندم تاتو راپيدا کنم تو همين حوالي هستي چه فکرت ته خط باشد چه يک نقطه، تومهمان رويای شبانه منی